سابقه و هدف: جنس دمودکس دارای گونه های متعددی است که می تواند در انسان و حیوانات ایجاد بیماری کند. دو گونه از جنس دمودکس، در انسان بیماریزا می باشد. دمودکس فولیکولاروم (Demodex folliculorum) که به هیره فولیکول مو معروف بوده و دومی دمودکس بریویس (Demodex brevis) که در انسان بیماریزا محسوب می گردند. این بیماری در خانم ها بیشتر از آقایان دیده می شود. بیماری ایجاد شده می تواند علایمی مشابه درماتیت، جوش های شبیه آکنه، زرد زخم واگیردار و یا ورم پلک چشم (بلفاریت) ایجاد کنند. در این مقاله یک بیمار که به دلیل پوسته ریزی فراوان در سر مراجعه نموده و پس از آزمایش وجود دمودکس در آن ثابت گردید را گزارش می نماییم.گزارش مورد: بیمار دختر 6 ساله، ساکن شهرستان بابل بود که به دنبال خارش خفیف و هیپرکراتوزیس (شوره فراوان) در ناحیه پس سر به بخش انگل شناسی و قارچ شناسی دانشکده پزشکی بابل مراجعه نمود که پس از بررسی های لازم و تهیه نمونه از ناحیه سر بیمار دمودکس به مقدار فراوان در نمونه های پوسته سر مشاهده گردید.نتیجه گیری: نتیجه این مطالعه نشان داد که در کودکان نیز پوسته ریزی پوست سر نیز ممکن است به علت عفونت دمودکسی باشد بنابراین پیشنهاد می شود در بیماری های اکسفولیاتیو عفونت دمودکسی نیز در تشخیص افتراقی مد نظر باشد.

نقش دمودکس فولیکولوروم در تعدادی از مطالعات بالینی در روزاسه گزارش شده است. از آنجائیکه دمودکس فولیکوروم پارازیت اجباری فولیکول مو می باشد ممکن است افزایش تعداد آن بیماریزا باشد. در این مطالعه نقش احتمالی دمودکس فولیکولوروم و اهمیت تعداد آن در روزاسه مورد بررسی قرار گرفت.یک مطالعه توصیفی مقایسه ای گذشته نگر روی 80 مورد بیوپسی از پوست صورت در طی پنجسال (1377 ـ 1372) در بخش پوست بیمارستان سینا همدان که تشخیص روزاسه و غیر روزاسه داشتند انجام گردید. این بیماران شامل 39 مورد روزاسه و 41 مورد غیر مبتلا به روزاسه بوده که از نظر سن و جنس مشابه بیماران روزاسه بودند و محل بیوپسی در دو گروه مبتلا و غیر مبتلا ناحیه صورت بود. از هر نمونه چهار برش مختلف تهیه و میانگین دمودکس در هر دو گروه تعیین گردید. نتایج حاصله با نرم افزار EPI6 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و با آزمونهای آماری x2 و t تست گردیدند.میانگین دمودکس پوست صورت در مبتلا یان به روزاســـــه 103 /1 و برای افراد غیر روزاسه ای 171/0 بود که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (P < 0.05) . در مردان و زنان مبتلا به روزاسه و درماتوزهای غیر روزاسه از نظر میانگین دمودکس اختلاف معنی دار وجود نداشت (P >0.05). میانگین تعداد دمودکس در افراد مبتلا به روزاسه بالای چهل سال در مقایسه با افراد زیر چهل سال اختلاف معنی دار داشت( P < 0.05) .در این مطالعه میانگین دمودکس در افراد روزاسه ای از میانگین گروه کنترل بیشتر بود. ولی جهت تعیین نقش دقیق دمودکس در روزاسه احتیاج به مطالعه آینده نگر با گروه کنترل در پوست نرمال می باشد.

زمینه و هدف: دمودکس یک مایت و اکتوپارازیت شایع در انسان و حیوانات است. استقرار دمودکس فولیکولوروم و دمودکس برویس در پوست صورت انسان ممکن است باعث بروز برخی ضایعات پوستی ازقبیل آکنه، روزاسه و درماتیت شود. هدف از انجام این مطالعه، شناسایی اکتوپارازیت دائمی دمودکس در زنان اردبیل و ارتباط احتمالی آن با برخی ضایعات صورت بود. روش اجرا: پنجاه خانم مبتلا به ضایعات پوستی (گروه بیمار) و 50 خانم غیرمبتلا به ضایعات پوستی (گروه شاهد) انتخاب و تحت بررسی های کلینیکی و آزمایشگاهی قرار گرفتند. بعد از اخذ مجوز کمیته ی اخلاق و رضایت کتبی از داوطلبین، اقدام به تهیه ی اطلاعات دموگرافیک و تراشه های پوستی شد. با به کارگیری محلول پتاس 10 درصد و محلول لاکتوفنل، نمونه ها مورد بررسی میکوسکوپی قرار گرفتند و براساس کلیدهای تشخیصی معتبر، شناسایی دمودکس انجام شد. یافته ها: بیست و دو نفر از بین 50 نفر گروه بیمار (شامل آکنه، روزاسه، درماتیت و اگزما) آلوده به دمودکس فولیکولوروم بودند (44%) و بیشترین میزان آلودگی در زنان گروه سنی 30-20 سال مشاهد گردید (22%). از بین 50 نفر گروه شاهد، آلودگی دمودکس در 10 نفر تأیید شد (20%). نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که میزان ابتلا به دمودکس در افراد دچار ضایعات پوستی به مراتب بیشتر از افراد سالم است. آزمون های آماری معنی داربودن ارتباط بین دمودکس و ضایعات پوستی را تأیید می کند (05/0P< و 023/0sig=). پیشنهاد می شود در استراتژی درمانی ضایعات پوستی صورت، درمان اختصاصی دمودکس در بیماری های مرتبط مورد توجه قرار بگیرد.

مقدمه و هدف: آکنه روزاسه یک بیماری التهابی مزمن و عود کننده پوستی است. با توجه به شیوع آکنه روزاسه و اهمیت شناخت اتیولوژی بیماری و تناقضاتی که در مورد نقش مایت های دمودکس در بروز بیماری آکنه روزاسه، این تحقیق روی مراجعین به بیمارستان های بوعلی و لقمان طی سالهای 79-1370 انجام گرفت. مواد و روش ها: این تحقیق به روش مورد- شاهدی انجام گرفت. گروه مورد بر اساس گزارش آسیب شناسی در بیماران مبتلا به آکنه روزاسه و دو گروه شاهد، یکی بیماران مبتلا به دیسکوئید لوپوس اریتماتوز (DLE) و دیگری بیماران مبتلا به لیکن پلان اکتینیک (ALP) بودند. گروه ها به لحاظ سن و جنس مشابه سازی شده و لام های تهیه شده را با تکنیک نمونه برداری پوستی از نظر وجود یا عدم وجود مایت های دمودکس و نیز دانسیته آنها بررسی شد. یافته های به دست آمده در فرمی ثبت و نقش آنها در بروز آکنه روزاسه تعیین و Odds Rratio آن تعیین گردید. یافته ها: این تحقیق روی 225 نفر شامل 75 نفر در گروه مورد (آکنه روزاسه)، 75 نفر در گروه شاهد DLE و 75 نفر در گروه شاهد ALP انجام گرفت. سن و جنس افراد در این سه گروه به لحاظ آماری اختلافی نداشتند. در گروه های شاهد 16 درصد و در گروه مورد 38 درصد مایت های دمودکس مشاهده گردید (p<0.05). وجود این پارازیت شانس بروز آکنه روزاسه را 3.3 برابر افزایش می دهد. تعداد متوسط مایت های دمودکس در گروه DLE برابر 0.66 و در گروه ALP برابر 0.2 و در گروه مورد 1.4 بود (p<0.05)نتیجه گیری: شیوع و دانسیته مایت های دمودکس شانس بروز آکنه روزاسه را افزایش می دهد و تحقیق برای تاثیر درمان این مایت در بیماری آکنه روزاسه پیشنهاد می گردد.

مقدمه: آلوپسی آندروژنتیک یکی از شایعترین اختلالات پوستی و دارای اتیولوژی مولتی فاکتوریال می باشد. از جمله تغییرات هورمونی و عوامل ژنتیک را می توان نام برد. از طرفی عدم پاسخ به درمان های معمول مثل مینوکسیدیل و فینا ستراید نقش علل دیگری از جمله فعال کننده های التهابی ثانوی به آلودگی به دمودکس را مطرح می کند. هدف این مطالعه بررسی نقش دمودکس فولیکولارم در پاتوژنز آلوپسی آندروژنتیک در مردان می باشد.روش کار: این مطالعه مورد – شاهدی در سال 83-1382 در بخش پوست بیمارستان امام رضا (ع) انجام گردید. تعداد 41 مرد که از ریزش مو شکایت داشته در محدوده سنی 40-20 سال بودند مورد مطالعه قرار گرفتند. 33 نفر از دانشجویان پزشکی و دندانپزشکی که در محدوده سنی 40-20 سال و ریزش مو نداشته و سالم بودند به عنوان گروه شاهد انتخاب شدند. از نظر آلودگی به دمودکس هر دو گروه نمونه از پوست تهیه و آزمایش شدند. مشخصات فردی، سابقه خانوادگی، مدت ریزش مو، نتایج آزمایشگاهی در پرسشنامه ای جمع آوری گردید. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و نرم افزار SPSS پردازش شد.نتایج: در گروه مورد 19.5% و در گروه شاهد 15.2% آلودگی با دمودکس داشتند که ارتباط بین دو گروه از نظر آماری معنی دار نبود، 85.4% افراد بیمار موی چرب داشتند شایعترین الگوی ریزش مو درجه II هامیلتون بود.نتیجه گیری: در این مطالعه ارتباطی بین آلوپسی و دمودکس یافت نشد.

هدف: مقایسه میزان آلودگی مژه ها با گونه های دمودکس در مبتلایان به بلفاریت مزمن با افراد سالم در جمعیت ایرانی. روش پژوهش: در این مطالعه مورد-شاهدی، 203 نفر از مراجعین به بیمارستان های طرفه و لبافی نژاد تهران در سال 1396 (102 نفر از مبتلایان به بلفاریت مزمن و 101 نفر به عنوان گروه شاهد)، به صورت در دسترس انتخاب شدند. اطلاعات مربوط به یافته های مثبت در اسلیت لمپ بیومیکروسکوپی برای هر بیمار ثبت گردید، سپس از هر یک از پلک های بالا و پایین یک مژه از هر نیمه با فورسپس ظریف برداشته شده و به طور جداگانه روی لام قرار داده شد. در صورت مشاهده Cylindrical Dandruff همراه با هر مژه، این مژه به عنوان نمونه انتخاب گردید. یک قطره روغن امرسیون روی نمونه ریخته و لامل روی آن قرار داده شد و با میکروسکوپ نوری با بزرگ نمایی به میزان 40× و 100× از نظر وجود دمودکس در کم تر از 12 ساعت بررسی گردید. میزان آلودگی مژه ها با گونه های دمودکس در دو گروه بررسی و مقایسه شد. یافته ها: آلودگی مژه ها با گونه های دمودکس در گروه مبتلایان به بلفاریت مزمن 26/5 درصد و در گروه شاهد 25/7 درصد بود که اختلاف آماری معناداری وجود نداشت (0/05P>). عوامل مرتبط با آلودگی افراد به دمودکس شامل سن بالا، Dandruff Cylindrical و برخی از علایم بالینی مانند خارش و سوزش چشم بودند. نتیجه گیری: میزان آلودگی مژه ها با گونه های دمودکس در مبتلایان به بلفاریت مزمن و افراد سالم تفاوت معناداری نداشت. شیوع آن با افزایش سن بیش تر شد و پوسته های چرب ارتباط معنادار منفی با ابتلا به دمودکس داشتند.

مقدمه: سرکه یک چاشنی پرمصرف در سراسر جهان است که از مواد اولیه و روش های متفاوت برای تولید آن استفاده می شود. در ایران نیز انواع سرکه های طبیعی با استفاده از میوه های مختلف مانند انگور و سیب، بیشتر به صورت خانگی تهیه می شود. سرکه طبیعی دارای خواص بسیار زیادی است و طب سنتی ایرانی اسلامی نیز مصرف آن را توصیه کرده است. سرکه حاوی باکتری های اسید استیک، اسید لاکتیک و مخمر است. باکتری های اسید استیک و مخمرها در تولید سرکه نقش دارند و باکتری های اسید لاکتیک باعث بهبود طعم آن می شوند. هدف این پژوهش جداسازی و تعیین هویت باکتری های اسید لاکتیک از سرکه سنتی به ویژه لاکتوباسیلوس برویس به منظور ارزیابی میزان تولید گاما آمینوبوتریک اسید (گابا) است. مواد و روش ها: نمونه های سرکه سنتی شامل یک نمونه سرکه سیب و دو نمونه سرکه انگور، در محیط کشت مخصوص باکتری های اسید لاکتیک (MRS) که به آن آنتی بیوتیک نیستاتین اضافه شد و کشت داده شد. با انجام تعدادی از آزمایش های تشخیصی از جمله آزمایش کاتالاز، و تخمیر برخی از کربوهیدرات ها، رشد در دما، pH و غلظت های متفاوت نمک، حضور لاکتوباسیل ها بررسی شد و درنهایت با تکثیر ژن16 s r DNA  و تعیین توالی، پنج گونه لاکتوباسیلوس شناسایی شدند. نتایج: از سه نمونه سرکه سنتی، دوازده جدایه لاکتوباسیلوس جداسازی شد. همه باکتری های جداشده کاتالاز منفی و گرم مثبت بودند و در pHهای 4.5 و 6.5 و در غلظت های 2، 4 و  6.5درصد نمک رشد کردند. اغلب باکتری ها در دمای 15 درجه سانتی گراد رشد کردند. جدایه شماره 12 در دمای 45 درجه سانتی گراد نیز رشد کرد. آزمایش های بیوشیمیایی، حضور لاکتوباسیلوس پلانتارم و لاکتوباسیلوس برویس نمونه های مطالعه شده را نشان دادند. نتیجه تعیین توالی وجود سه جدایه لاکتوباسیلوس برویس را تایید کرد. بحث و نتیجه گیری: لاکتوباسیلوس پلانتارم و لاکتوباسیلوس برویس در سرکه های بومی بررسی شده تشخیص داده شد. هرچند جداسازی لاکتوباسیلوس پلانتارم از سرکه قبلا گزارش شده است، جداسازی لاکتوباسیلوس برویس از سرکه برای اولین بار گزارش می شود.

زمینه و هدف: امروزه گرایش به استفاده از داروهای سنتی جهت ترمیم زخم های پوستی بیشتر شده است. پروبیوتیک ها به عنوان میکروارگانیسم های گوناگونی تعریف می شوند که دارای اثرات مفید در جلوگیری و درمان شرایط پاتولوژیک ویژه هستند. هدف این مطالعه بررسی اثر لاکتوباسیلوس برویس بر ترمیم زخم پوستی می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 22 سویه لاکتوباسیل جدا شده از محصولات لبنی - سنتی ایران از نظر تولید اگزوپلی ساکارید با روش فنول سولفوریک بررسی شدند. لاکتوباسیلوس برویس که تولید اگزوپلی ساکارید بالایی داشت، انتخاب گردید. زخمی در پشت موش های صحرایی نر از نژاد ویستار که شامل گروه های تجربی، کنترل و کنترل منفی هستند ایجاد شد. دو گروه کنترل و تجربی به ترتیب تحت درمان موضعی با اوسرین و اوسرین حاوی لاکتوباسیلوس برویس قرار گرفتند اما گروه کنترل منفی درمانی دریافت نکردند. زخم پوستی موش ها به ترتیب پس از کشته شدن در روزهای 1، 7 و 21 بررسی شد. جهت آنالیزهای آماری از نرم افزار SPSS نسخه 11.5 استفاده شد.یافته ها: درصد بهبودی زخم (99.53 درصد) و التهاب در گروه تجربی در روز بیست و یکم نسبت به گروه های کنترل (90.55 درصد) و کنترل منفی (91.14 درصد) دارای اختلاف معنی داری بود (p<0.001). تعداد نوتروفیل ها در گروه تجربی در فازهای بعدی ترمیم در مقایسه با گروه های کنترل و کنترل منفی کاهش داشت.نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که لاکتوباسیلوس برویس به طور معنی داری موجب کاهش التهاب و تسریع روند بهبود زخم در موش های صحرائی می شود. این یافته ها می تواند در آینده نزدیک مورد استفاده کلینیکی قرار گیرد.